Heineken Dropped στη Καμπότζη

Heineken Dropped στη Καμπότζη

Από τον Τάσο Αντωνίου,


Τί δουλειά έχει ένας Έλληνας και ένα παπί στη ζούγκλα; Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του Σταύρου Κώττα, δάσκαλου yoga και χορού, που χάρη στη νέα καμπάνιας της Heineken Dropped βρέθηκε στην άγρια ζούγκλα της Καμπότζης με συντροφιά μία βάρκα σε σχήμα πάπιας και αποστολή να διασχίσει τη χώρα από το Βορρά μέχρι το Νότο σε πέντε ημέρες. Το ΜαμαΠειναω.gr μίλησε με τον Σταύρο και έμαθε για την απίστευτη περιπέτειά του στην Ασία αλλά και για τις τηγανητές αράχνες που δοκίμασε στη Καμπότζη!


Πώς αποφάσισες να γίνεις... Dropped σε κάποιο σημείο του πλανήτη;

Γενικότερα μου αρέσει να καταπιάνομαι με νέα ενδιαφέροντα projects και το Heineken Dropped ήταν μια μοναδική ευκαιρία για εμένα να γνωρίσω την Καμπότζη με τον πιο συναρπαστικό τρόπο. Όταν ξεκίνησε ο διαγωνισμός της Heineken για την καμπάνια Dropped αμέσως δήλωσα συμμετοχή. Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα ότι θα ήμουν ένας από τους νικητές αφού ο διαγωνισμός έτρεξε σε πολλές χώρες και οι συμμετοχές ήταν χιλιάδες! Μετά από μια σειρά συνεντεύξεων βρέθηκα ανάμεσα στους 4 τυχερούς που θα γίνονταν Dropped σε κάποιο μέρος του πλανήτη. Χωρίς να ξέρω πού πηγαίνω, βρέθηκα στο αεροδρόμιο της Αθήνας όπου με πληροφόρησαν ότι θα ταξίδευα στην Ντόχα, μετά στη Μπανγκόκ για να φτάσω στον τελικό προορισμό μου που ήταν η Πνομ Πενχ, η πρωτεύουσα της Καμπότζης.

Μετά από 17 ώρες ταξιδιού έφτασα στην Καμπότζη όπου με περίμενε κάποιος υπεύθυνος από τη Heineken για… να μου δέσει τα μάτια. Το ταξίδι μου προφανώς τώρα θα ξεκινούσε! Όσο λοιπόν είχα δεμένα μάτια για επτά ολόκληρες ώρες ανέβηκα σε ελικόπτερο, μετά ήμουν συνοδηγός σε μηχανή, έπειτα ξανά σε ελικόπτερο και τέλος συνοδηγός σε αυτοκίνητο. Βέβαια αυτές οι επτά ώρες ήταν μια ιδανική ευκαιρία για μεγάλο και βαθύ διαλογισμό μέχρι να ανακαλύψω τί θα συνέβαινε στη συνέχεια.

Heineken Dropped στη Καμπότζη

Και τι συνέβη στη συνέχεια;

Όταν τελείωσε το ταξίδι, βρέθηκα σε μια ζούγκλα και εκεί με περίμεναν άνθρωποι της Heineken για σαφάρι. Φυσικά τα μάτια μου ήταν ακόμη δεμένα όσο διασχίζαμε τη ζούγκλα. Όταν έλυσα το μαντίλι από τα μάτια μου αντίκρισα ένα πανέμορφο άγριο τοπίο, ένα ποτάμι μπροστά στα πόδια μου και στη μέση  ένα παπί! Για την ακρίβεια, το όχημά μου στο εξής θα ήταν μια βάρκα σε σχήμα πάπιας, στην οποία ανέβηκα και πέρασα τη νύχτα. Να σημειώσω ότι πράγματι εκείνο το βράδυ έγινα παπί, λόγω της καταιγίδας που ξέσπασε. Την επόμενη ημέρα με κουπί ένα τεράστιο μπαμπού που βρήκα στο ποτάμι ξεκίνησα την περιπλάνησή μου. Λίγη ώρα αφού είχα ξεκινήσει, γνώρισα έναν άνθρωπο που ζούσε στη ζούγκλα, τον Κοτ. Μου έμαθε πώς να ψαρεύω με ένα ειδικό στρογγυλό δίχτυ και πιάσαμε ένα ολόκληρο ψάρι! (γέλια) 

Heineken Dropped στη Καμπότζη

Μετά από το όχι και τόσο επιτυχημένο ψάρεμα πήγαμε στο σπίτι του στη ζούγκλα όπου γνώρισα την πολύ φιλόξενη και ευγενική οικογένειά του. Πέρασα εκεί λοιπόν τη νύχτα και την επόμενη ημέρα με περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη από τους ανθρώπους της Heineken. Καθώς ήταν τα γενέθλιά μου, το δώρο μου ήταν μια μηχανή για τη βάρκα. Τέρμα το κουπί σκέφτηκα αμέσως και ξεκίνησα την περιπλάνησή μου στον ποταμό. Βέβαια η χαρά αυτή δεν κράτησε πολύ αφού η προπέλα της μηχανής πιάστηκε στη ρίζα ενός δέντρου στο βυθό του ποταμού. Αποτέλεσμα; Μια χαλασμένη μηχανή και εγώ πάλι μόνος στη μέση του πουθενά, αυτή τη φορά χωρίς να έχω καν κουπί! Ξεκίνησα να ζητώ βοήθεια και μετά από κάποια ώρα εμφανίστηκε η αστυνομία της ζούγκλας. Πολύ πρόθυμοι να βοηθήσουν, προσφέρθηκαν να φτιάξουν τη μηχανή και έδεσαν το κεφάλι της πάπιας-βάρκας με ένα σκοινί. Ξαφνικά έφυγε το κεφάλι από την πάπια λόγω της πίεσης αλλά οι αστυνομικοί δεν πτοήθηκαν. Ξαναπροσπάθησαν να με ρυμουλκήσουν και αυτή τη φορά είχε αίσιο τέλος η προσπάθεια. Όταν βγήκαμε στη στεριά, συνεχίσαμε το ταξίδι μας προς τη νότια Καμπότζη με φορτηγό. Όταν λέω ταξίδι μας, εννοώ εμένα και της πάπιας φυσικά!

Τί έφαγες αυτές τις 5 περιπετειώδεις ημέρες που έμεινες στη Καμπότζη;

Η αλήθεια είναι ότι δοκίμασα μια ποικιλία τοπικών γεύσεων. Από διάφορες ποικιλίες ρυζιού, πράσινες ντομάτες - ναι, οι ντομάτες στη Καμπότζη δεν είναι κόκκινες- μέχρι τηγανητή αράχνη! Να σας αποκαλύψω και μερικά μυστικά για τη συνταγή της: τηγανίζεται σε πολύ λάδι, έχει έντονη πικάντικη γεύση από τοπικά καρυκεύματα και το.. απολαμβάνουν ως μεζεδάκι. Η γεύση της δεν θυμίζει τίποτα που να γνωρίζουμε, ωστόσο δεν είναι τόσο αποκρουστική όσο φανταζόμουν! Δεν ξέρω αν θα ξαναέτρωγα ποτέ αράχνη, πάντως επειδή πάντα μου αρέσει να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα είμαι χαρούμενος που δοκίμασα μία γεύση που είναι τόσο διαφορετική από όσες έχουμε συνηθίσει ως Δυτικοί. Επιπλέον η Καμπότζη παράγει εκπληκτικά φρούτα των οποίων τη γεύση δεν μπορούμε ούτε να ονειρευτούμε, όπως το dragon fruit. Όσον αφορά τα εφόδια που είχα, οι άνθρωποι της Heineken φρόντιζαν να μου παρέχουν πολύ νερό για να μην αφυδατωθώ και ό,τι πιο απαραίτητο για να συνεχίσω με ασφάλεια το ταξίδι μου.

Heineken Dropped στη Καμπότζη

Από τις νέες γεύσεις που γνώρισες στην Καμπότζη, εκτός από την αράχνη, ποιες άλλες σού έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση;

Μου άρεσε πολύ το ρύζι το οποίο έχει μια ιδιαίτερη γεύση χάρη στα μπαχαρικά και τα λαχανικά που χρησιμοποιούν για να το μαγειρειρέψουν. Είναι τόσο χορταστικό που δε χρειάζεσαι άλλο γεύμα για την υπόλοιπη ημέρα. Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι το ότι δεν τρώνε διαφορετικά πιάτα για το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό τους γεύμα. Δηλαδή εάν μαγειρέψουν ρύζι, θα φάνε ρύζι το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ και τίποτα άλλο. Κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ ήταν το tofu, ένα ιδιαίτερο είδος τυριού που προέρχεται από γάλα σόγιας, που τρώνε κατά κόρον στην Ασία.


Τί γεύση σού  άφησε λοιπόν το ταξίδι;

Το ταξίδι αυτό ήταν για εμένα ένα όνειρο ζωής αφού πάντα ήθελα να ταξιδέψω στην Ασία. Μέσω της Heineken μου δόθηκε μια ευκαιρία ζωής που είμαι πολύ ευτυχισμένος που βίωσα. Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις που είμαι βέβαιος ότι αυτές θα είναι οι ιστορίες που θα λέω στα εγγόνια μου και θα θυμάμαι με νοσταλγία και χαρά. Μέσα από το ταξίδι αυτό στην Καμπότζη επέστρεψα γεμάτος αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία που πιστεύω πως όλοι χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο, ειδικά αυτήν την δύσκολη περίοδο. Αυτό που έμαθα είναι πως οποιαδήποτε δυσκολία και αν εμφανιστεί στο δρόμο μας, έχουμε τους μηχανισμούς και την επινοητικότητα για να τα καταφέρουμε, όχι απαραίτητα μόνοι μας αλλά με τη βοήθεια των συνανθρώπων μας. Και αυτό ήταν το πιο σημαντικό ηθικό δίδαγμα που πρέπει να πιστέψουμε όλοι οι Έλληνες.