Από την Μαρία Αϊβαλιώτη,
Όπως έχετε καταλάβει τα γλυκά είναι ένα από τα πάθη μας και σαφέστατα δεν μπορούμε να αντισταθούμε στη θέα και κυρίως στη γεύση μιας ζαχαρένιας λιχουδιάς. Και μπορεί η ατάκα από ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου να λέει ‘’Δεν θέλω να το μάθω, θέλω να το φάω’’, εμείς, όμως, τα θέλουμε όλα, δηλαδή και να το φάμε, αλλά και να ξέρουμε την ιστορία του! Σας παρουσιάζουμε λοιπόν, ύστερα από μια μικρή έρευνα πασπαλισμένη με ζάχαρη, κανέλα και γαρνιρισμένη με σαντιγί και σιρόπι σοκολάτας, πώς πήραν το όνομά τους ορισμένα από τα αγαπημένα μας γλυκά.
Μπανόφι
Τη συνταγή για το καλύτερο μπανόφι σας την έχουμε ήδη δώσει, αλλά και για το καραμελωμένο γάλα, βασικό συστατικό της επιτυχημένης γεύσης του, επίσης. Τώρα, ήρθε η ώρα να σας πούμε και ποιος ήταν αυτός που κατάφερε να συνδυάσει τόσο αρμονικά το καραμελωμένο γάλα, την μπανάνα και τα μπισκότα σε ένα γλυκό. Όλα ξεκίνησαν το 1971 στην αγγλική πόλη Jevington στην κουζίνα του εστιατορίου The Hungry Monkey. Ο ιδιοκτήτης Nigel Mackenzie και ο σεφ Ian Dowing θέλησαν να μετατρέψουν το ζαχαρούχο γάλα σε επιδόρπιο και αποφάσισαν πως ταιριάζει εξαιρετικά με την καραμέλα και την μπανάνα. Το όνομα του γλυκού προέρχεται από τις λέξεις των συστατικών του
Μπαμπάδες με ρούμι
Κι αν στο άκουσμα του συγκεκριμένου γλυκού, σας έρχεται στο νου ο αγαπημένος σας μπαμπάς, εκείνος που το όνομασε είχε ως πρότυπο τον Ali Baba, τον ήρωα του αγαπημένο του βιβλίου Χίλιες και μια νύχτες.Στις αρχές του 18ου αιώνα, στην περιοχή της Λορένης είχε εξοριστεί ο βασιλιάς της Πολωνίας Στανισλάβ Λεζίνσκι, ο μετέπειτα Δούκας της Λωραίνης. Νοσταλγός της ζαχαροπλαστικής της ιδιαίτερης πατρίδας, ο Στάνισλαβ Λεζίνσκι απολάμβανε ιδιαίτερα το γαλλικό κέικ kugelhopf που του θύμιζε το πολωνικό babka. Επειδή, όμως, ήταν αρκετό στεγνό, προσέθεσε λίγο αλκοολούχο ποτό που τελικά το έκανε και πιο αφράτο και πιο μυρωδάτο. Μια άλλη εκδοχή, αναφέρει πως ο έκπτωτος βασιλιάς γυρνώντας από κάποιο ταξίδι του είχε φέρει μαζί του το αγαπημένο του babka, το οποίο, όμως, είχε ξεραθεί. Έτσι o Nicolas Stohner, ο προσωπικός του ζαχαροπλάστης, προσέθεσε κρασί από τη Μάλαγα, αλλά και σταφίδες και κρέμα ζαχαροπλαστικής για να μπορέσει να ικανοποιηθεί ο βασιλιάς. Το γλυκό αμέσως έγινε διάσημο και ο Nicolas Stohner τέθηκε στις υπηρεσίες του Λουδοβίκου XV ενώ αργότερα άνοιξε στις Βερσαλίες το δικό του ζαχαροπλαστείο. Η αντικατάσταση του κρασιού με ρούμι έγινε το 1835 από κάποιον από τους απογόνους του, επίσης ζαχαροπλάστη.
Προφιτερόλ
Με γαλλική καταγωγή και μάλιστα αριστοκρατική, το προφιτερόλ είναι μια απόλαυση που τη δικαιούνται όλοι, Γάλλοι και μη. Η ιστορία μάς πάει πίσω στον 16ο αιώνα όταν ο Popelini, προσωπικός ζαχαροπλάστης της Αικατερίνης των Μεδίκων, συζύγου του Ερρίκου Β, είχε την έμπνευση να γεμίσει δυο σουδάκια με κρέμα ζαχαροπλαστικής. Το αποτέλεσμα ενθουσίασε τη βασίλισσα κι όχι μόνο, αφού στο πέρασμα του χρόνου, αρκετοί ζαχαροπλάστες διάνθισαν την αρχική συνταγή, αντικαθιστώντας την κρέμα με παγωτό, μους σοκολάτας ή με όποια άλλη γέμιση, ενώ ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί ποιος ήταν εκείνος που είχε την υπέροχη ιδέα του να περιχύνεται το προφιτερόλ με σιρόπι σοκολάτας.
