“Μπιφτέκι¨. Δημοφιλές φαγητό και αρεστό από την πλειονότητα των Ελλήνων, συνοδευόμενο αναντίρρητα από μια τελετουργική διαδικασία παρασκευής που ξυπνά παιδικές μνήμες. Είθισται να προτιμάται πολύ καλά ψημένο, μαλακό και ζουμερό, χωρίς αίμα.
Τί είναι όμως πραγματικά το μπιφτέκι και από πού ξεκίνησε;
Σύμφωνα με τον “Escoffier”, πατέρα της γαστρονομίας, το μπιφτέκι, ταπεινά και ξεκάθαρα, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα φιλέτο βοδινού, όπως άλλωστε μαρτυρά και το όνομα του ¨beef steak”. Συνηθίζεται να παίρνεται από την κεφαλή του φιλέτου ή του “rumsteak”, ή ακόμα να κόβεται απ’ το κόντα φιλέτο, αν και στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποιος κανόνας που να προσδιορίζει κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι του βοδινού.
Από την άλλη, αν λάβουμε υπ’ όψιν τη βιβλιογραφία και συμπεριλάβουμε και τις διατροφικές συνήθειες των άλλων λαών, παρατηρούμε ότι το μπιφτέκι, ψιλοκομμένο ως είναι, σε μορφή φιλέτου, συναντάται να τρώγεται και ωμό, έχοντας πολλούς λάτρεις και μανιώδεις υποστηρικτές.
Το ρόλο, αναμφισβήτητα, παίζει η ειλικρίνεια του ανθρώπου και η γνησιότητα του κρέατος που πουλάει. Εξασφαλίζοντας κρέας άριστης ποιότητας, εξασφαλίζουμε ουσιαστικά την αγνότητα της τροφής και τη μέγιστη δυνατή γεύση. Το ταρτάρ, λοιπόν, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα κοινά καλοψημένα μπιφτέκια. Αντιθέτως, σύμφωνα με τους πίνακες διατροφικής αξίας, ένα ωμό μπιφτέκι-ταρτάρ είναι ανώτερο από ένα ψημένο.Άρα, γιατί άραγε δεν το δοκιμάζουμε; Γιατί δεν το προτιμούν τα περισσότερα ελληνικά εστιατόρια; Κλείστε τα μάτια και γευτείτε!
Απολαύστε το ταρτάρ με αυτή την εύκολη συνταγή.
Νικόλαος Πυλαρινός
