The Tastemakers: Γεωργία Δρακάκη

Γεωργία Δρακάκη

Στη στήλη The Tastemakers, ο Τάσος Αντωνίου συναντά προσωπικότητες που καθορίζουν τις τάσεις στη γεύση, τη γαστρονομία και γενικότερα το food culture. Αυτή την εβδομάδα, καλωσορίζουμε τη δημοσιογράφο Γεωργία Δρακάκη.

Ποια είναι η πρώτη σου εμπειρία σε σχέση με το φαγητό; 

Είναι συγκλονιστικό: ο άνθρωπος πρώτα τρώει και μετά μιλά. Πρώτα τρώει και μετά θυμάται. Μετά το γάλα της μαμάς, από το οποίο μόνοι κάποιοι Μεγάλοι Γκουρού ίσως έχουν μνήμη, μαθαίνουμε το φαγητό μέσα από το σπίτι μας, ίσως το σχολείο μας. Κι αυτό είναι το φαγητό που θα καθορίζει στην ζωή μας τα κριτήριά μας για το τι μας αρέσει, τι μας ενθουσιάζει, τι μας ξενίζει ίσως. Θυμάμαι την μυρωδιά μαγειρευτού φαγητού-κοφτό μακαρονάκι, φασολάδα, ψαροκροκέτες, πατάτες βραστές- που τρώγαμε στο Νηπιαγωγείο μου, τα Δελφινάκια, στην Καστέλλα. Ύστερα, μεσημέρια να γυρνώ από το δημοτικό, και η γιαγιά Γεωργία να μαγειρεύει τα φαγητά της τα ανεπανάληπτα. Η σπανακόπιτα με το χειροποίητο φύλλο της που περνούσε από την μεταλλική μηχανή, τα θεϊκά τραγανά κεφτεδάκια με μπόλικο δυόσμο, ο κιμάς της ο πολίτικος με κανέλα και δάφνη, ακόμα και οι φακούλες της, ένα τι πιο νερουλές από ό, τι τις προτιμούσα και τις προτιμώ. Θυμάμαι και τις ψαριές του μπαμπά μου τα καλοκαίρια-σπάροι, λαβράκια, χταποδάκια- και πόσο περήφανη ένιωθα που τρώγαμε αυτά που είχε πιάσει, μαζί με χορταράκια και πατάτες τηγανιτές όλοι μαζί.

Έχεις αγαπημένο/α εστιατόριο/α και αν ναι ποιο/α είναι αυτό/α;

Δεν ξέρω αν είναι εστιατόρια τόσο, όσο εστίες φαγητού και θαλπωρής μες στην Αθήνα, στην οποία ζω και κινούμαι σε έντονους ρυθμούς από την ενηλικίωσή μου και μετά. Αγαπώ το χιουνκιάρ μπεγιεντί του Μακάριου στην ταβέρνα «ο Πειναλέων» στη Νεάπολη Εξαρχείων, το σουβλάκι με την λαδωμένη πίτα και το πρώτης ποιότητας κρέας από τον Μάνο-Γιώργο, γωνία Κωλέττη και Θεμιστοκλέους, το μπέργκερ του Lost Athens στο Παγκράτι, το παγωτό γιαούρτι με κομμάτια μαύρης σοκολάτας του Solo Gelato, το sando του Birdman, το πανετόνε του Αντώνη Σελέκου, το red velvet cookie του I Cake You. Και μετά, έχω έρωτα με κάποιους μάγειρες και κάποια μαγαζιά, όπως τον Γιάννη Λιόκα (ό, τι φτιάχνει, όπου το φτιάχνει), τον Προβελέγγιο του Κοντιζά (για μένα προσωπικά πολύ πιο τρυφερή και ουσιαστική προσέγγιση στην γαστρονομία από ό, τι στο Nolan, το Cafe Ara στην Κωνσταντινούπολη με τον πιο νόστιμο πρωινό μπουφέ της οικουμένης,το Pranzo στην Τήνο, στο λιμάνι, για το σούπερ ιταλικό του και τα καταπληκτικά νιόκι, τον Ατίταμο στα Εξάρχεια που αποτελεί υπόδειγμα ανεπιτήδευτης, βαθιά νόστιμης ελληνικής κουζίνας που δεν απευθύνεται ούτε μόνο σε Έλληνες, ούτε μόνο σε τουρίστες. 

Ποιοι θα ήταν οι καλεσμένοι σου στο dinner των ονείρων σου; Η Φρίντα Κάλο, η Μελίνα Μερκούρη, η Μαλβίνα Κάραλη, η Οριάνα Φαλάτσι. Δείπνο μόνο για γυναίκες, με γαλλικά και ελληνικά τυριά, φρέσκα φρούτα, μοσχαράκι κοκκινιστό με ριγκατόνι, όπως το πετυχαίνει η μαμά μου, λευκό κρασί ΚΑΝΕΝΑΣ, σαλάτες με ξηρούς καρπούς, στο τέλος κιουνεφέ και μπλακ φόρεστ. Θα τις ρωτούσα τα πάντα, θα τις παρακολουθούσα πώς τσουγκρίζουν, τι λένε, σε τι συμφωνούν, σε τι διαφωνούν. Θα μιλούσαμε κυρίως για έρωτα. Και ύστερα θα ανάβαμε τα τσιγάρα μας και θα σωπαίναμε…

Μαγειρεύεις στο σπίτι; Αν ναι ποιο φαγητό φτιάχνεις τέλεια;

Μαγειρεύω πολύ, κάποιες περιόδους καθημερινά. Είμαι ο τύπος που ξεσηκώνει τους φίλους της σε μαγειρέματα και τραπέζια, με κρασιά, γλυκό μετά, τσιμπολόγημα και κουβεντολόι μέχρι το πρωί. Δεν φτιάχνω κανένα φαγητό τέλεια ακόμα (ευτυχώς, για να έχω εξέλιξη!), αλλά στους φίλους μου και στον σύντροφό μου αρέσουν πολύ οι ομελέτες μου (με την συνταγή του Κρητικού πατέρα μου και το σούπερ κόλπο για να φουσκώνουν ολόχρυσες), οι μακαρονάδες μου (με σάλτσες λογής λογής, αν και εσχάτως γίνεται ανάρπαστη αυτή με αγκινάρα και λεμόνι που φτιάχνω) και το ολόκληρο κοτόπουλο στον φούρνο με μπόλικα μυρωδικά, σκόρδο, λεμόνι συνδυαστικά με βουτυράτες πατατούλες στο τηγάνι, σαν ψητές.

Ποιο φαγητό/ά δεν σου αρέσει; 

Θα δεχθώ σοβαρά πυρά από τους αναγνώστες: τα γεμιστά. Μη ρωτάτε γιατί. Δεν. Απλώς δεν. Και δεν μπορώ-αν και θα ήθελα- να φάω τα μανιτάρια είτε σκέτα, είτε σε ριζότα, είτε μέσα σε άλλα φαγάκια. Έχω δυσανεξία, με πειράζουν, κι είναι πολύ κρίμα γιατί τα μανιτάρια αποτελούν θησαυρό διατροφικά και γαστρονομικά. Θα ήθελα επίσης να πω ότι δεν είμαι φίλη των πολύ γλυκών γλυκών με τρεχούμενα ρυάκια σοκολάτας, πουράκια, μπισκοτάκια και τα συναφή. Αναγούλα. Τέλος, δεν μου αρέσει οποιοδήποτε φαγητό είναι επιτηδευμένα και «αμερικανίστικα» νόστιμο με κιλά τυριών, κιλά αλατιών, παραμαγειρεμένο, προκάτ. Εκτιμώ την φινέτσα, την φρεσκάδα, την απλότητα, θέλω να κατανοώ τι τρώω και να το νοσταλγώ γρήγορα, για να το αναζητώ πάλι.

Θα έβαζες κάτι άλλο πάνω από το φαγητό; 

Μα τον έρωτα φυσικά-τη μόνη συνθήκη που όταν υφίσταται πραγματικά, η επιθυμία για φαγητό περιορίζεται. Χορταίνεις με φιλιά, με αγκαλιές, με κοιτάγματα. Άντε, λίγο καφέ και αλκοόλ. Και κανένα δυναμωτικό πρωινό για να συνεχίσει η «μάχη».

Στο τελευταίο σου γεύμα τι θα ήθελες να είχε το μενού; Όποιο, μα όποιο, φαγητό θα ήθελαν ή θα μπορούσαν να μου ετοιμάσουν οι αγαπημένοι μου, τα παιδιά μου τότε, σε αυτό το μακρινό μέλλον-γιατί εύχομαι να πεθάνω πολύ πολύ γριά. Έχω πολλά να ζήσω και να γευτώ ακόμα!

Ακολουθήστε την Γεωργία Δρακάκη στο Instagram.

Δείτε περισσότερες συνεντεύξεις από τη στήλη The Tastemakers: Κρίστυ Περρή, Νένα Ισμυρνόγλου, Γιοβάννα Λύκου και Βαγγέλης Λεούσης

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Αφήστε ένα σχόλιο

Το email σας δεν θα δημοσιευτεί.